Het “ik-wil-het-zelf-doen” kind

Heeft u toevallig ook een “ik-kan-het-zelf” kind? Nou ik wel, een hele lieve maar ook een hele eigenwijze. Meestal laat ik haar maar aanmodderen en soms lukt er dan zelfs weleens wat. Ik vind dat niet altijd makkelijk, in mijn hoofd spelen zich vaak hele rampscenario’s af. In mijn hoofd is ze dan al op drie verschillende manieren van een speeltoestel gevallen, heeft ze het topje van haar vinger eraf geknipt of is haar hoofd bekneld geraakt tussen een regenboogtouw tijdens het maken van de kop en schotel. Het is het klassieke dilemma van iedere ouder: je wilt dat je kind zelfstandig en onafhankelijk wordt. Zelfstandigheid geeft een kind een gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen. Toch is het voor ouders niet altijd makkelijk om hun kind los te laten. In het proces naar zelfstandigheid loopt er namelijk meer dan eens iets fout. En bij temperamentvolle kinderen (zoals mijn dochter) is het huis dan te klein. Bij het inschenken van de melk gaat er weleens een plons over haar (door haar zelf uitgezochte) jurkje. Boos. En bij het zelf wassen van haar haartjes komt er weleens een dot shampoo in haar oog. Hysterisch. Om nog maar te zwijgen over wat er gebeurt als ze een keer verliest bij een spelletje. Maar hoe mooi is het om te zien dat ze een tijdje daarna vlekkeloos haar melk in kan schenken. En hoe trots ze is als ze haar haartjes en die van alle bad eentjes en barbies gewassen heeft. Ik denk dan weleens aan de juf uit mijn eigen kleutertijd. “Van foutjes leer je!”, zei ze altijd, en zo is het ook.

Maar soms is iets gewoon echt te gevaarlijk. Aardappels schillen met een echte dunschiller bijvoorbeeld. Ik vind samen koken normaal gesproken heel leuk en belangrijk ook voor heel veel verschillende ontwikkelingen (ik kom daar in een later bericht nog op terug). Ik krijg vaak hulp bij het wassen van de groenten en aardappelen, het roeren van een sausje en soms zelfs het snijden van zachte dingen. Maar aardappels schillen; nee, dat is echt te gevaarlijk. Als blikken konden doden… ! Haar afleiden door haar wat anders te laten doen was geen optie meer. Boos en huilend liet ze zich op de grond vallen. Ik was niet meer de liefste mama van de wereld naar de aller aller stomste! Ik dacht aan een artikel dat ik laatst had gelezen waarin stond beschreven hoe nuttig het is dat boosheid en tranen regelmatig even geuit moeten worden, vooral bij kinderen. Het kind leert zichzelf daardoor kennen en na het ontladen van de spanning is er weer energie om na te denken, om de gebeurtenis te accepteren en om nieuwe mogelijkheden te ontdekken. En zo ging het dan gelukkig ook. En toen, op het moment dat alles weer rustig was, zag ik ineens een apart gevormde aardappel liggen die mij een oplossing gaf om weer LMvdW (liefste mama van de wereld) te worden. Ik gaf de aardappel met een stift twee ogen en een mond, de neus zat er al (zie foto). Toen ik Dhr. A. Appel liet zien was alles weer vergeten. Inmiddels heeft hij ook een muts gekregen en heeft hij zelfs een paar nachten mee in bed geslapen. Zo zie je maar weer, ook uit de lastige ervaringen kunnen soms ook mooie dingen ontstaan.

Please follow and like us:
error

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *