Alleenstaand ouderschap

Alleenstaand ouderschap kan een flinke kluif zijn. Vooral de eerste jaren als alleenstaande ouder zijn vaak emotioneel en fysiek erg heftig en er kunnen veel dingen op je af komen waar je absoluut geen energie voor hebt. Je financiën, administratie, opvang voor je kind(eren), werk of een uitkering en wellicht het vinden van een geschikte woning. En dat allemaal terwijl jij je handen vol hebt aan het verzorgen en opvoeden van je kindje(s) en daar zoveel mogelijk liefde en steun aan wil geven. Maar gelukkig geeft vaak de liefde die je van je kind ontvangt voldoende kracht om je tranen weg te vegen, je kin omhoog te gooien en te gaan met die banaan. Zelf kan ik als (inmiddels vier jaar) alleenstaande moeder bevestigen dat het zeker twee tot drie jaar heeft geduurd voordat de storm voorbij was. En makkelijk is het nog steeds niet maar de storm heeft mij wel een stuk sterker, wijzer en ontzettend dankbaar gemaakt voor het leven wat ik nu heb. Om mij heen kom ik steeds meer alleenstaande ouders tegen die hetzelfde (hebben) ervaren. Wat ik mooi en ontroerend tegelijk vind om te zien is dat de meeste alleenstaande ouders zo gewend zijn om hun eigen boontjes te doppen dat ze niet snel om hulp vragen. En dan heb ik het vooral over een grote groep alleenstaande ouders die je niet hoort en ziet omdat ze hun zaakjes eigenlijk behoorlijk goed op orde hebben. De alleenstaande ouders met voldoende inkomen, een prima woning en een goede gezondheid. Deze ouders racen vaak van het werk naar de opvang om hun kinderen op te halen en kunnen daarna nog net een tosti naar binnen werken om vervolgens weer door te racen naar de zwemles. Deze ouders zijn vaak om 22 uur ’s avonds nog boterhammen aan het smeren voor de volgende dag en schrikken om 3 uur ’s nachts wakker omdat ze vergeten zijn een cadeautje te kopen voor het kinderfeestje waar hun kind woensdagmiddag heen mag. En toch zijn deze ouders vaak de meest optimistische, vindingrijkste ouders die je maar kan bedenken en een fantastisch voorbeeld voor hun kinderen. Ouders die tegenslagen om kunnen zetten naar nieuwe mogelijkheden en hun kinderen liefde voor twee geven. Maar wat vaak niet wordt gezien is dat ook deze sterke, optimistische ouders soms best wel behoefte kunnen hebben aan een steuntje in de rug of een luisterend oor. En dan heel graag door mensen die hun begrijpen. Zelf kwam ik daar pas achter toen ik tijdens mijn opleiding tot kindercoach een aantal alleenstaande moeders leerde kennen. Wat was het fijn om te horen dat ook deze sterke, lieve moeders weleens totaal geen idee hebben of ze het allemaal wel goed doen. Zich soms schuldig voelen naar hun kinderen toe of nachten wakker kunnen liggen van een blauwe brief. Alleen al door hierover met elkaar te kunnen praten, met een traan maar heel vaak ook met een grote lach, gaf een enorm opgelucht gevoel. Het is zo ontzettend belangrijk dat je als alleenstaande moeder af en toe je emoties kan delen met mensen die exact weten waar jij op dat moment doorheen gaat. Omdat ik weet hoe waardevol dat is, organiseer ik éénmaal in de twee maanden een zaterdagmiddagborrel speciaal voor alleenstaande ouders die even gezellig willen kletsen, hun hart willen luchten of gewoon even willen luisteren naar andere alleenstaande ouders. Het kost niks, alleen iets lekkers te eten of drinken zou fijn zijn maar is ook zeker niet verplicht. Lijkt dit je wat voor jou? Twijfel dan niet en stuur me even een mailtje voor de exacte tijd en locatie of voor meer informatie. En dan hoop ik een fijne groep ouders te verzamelen die elkaar kunnen ondersteunen en bemoedigen.

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *