Emoties

Deze week ging het tijdens mijn training KwebbelKids over emoties. Op mijn vraag aan de kinderen wat nu eigenlijk emoties zijn, verwees iedereen naar de emoticons op hun telefoon 😆. In eerste instantie zou je denken dat dit lichtelijk zorgwekkend is maar later bleek hoe gunstig deze emoticons eigenlijk toch wel zijn. Deze kinderen konden haarfijn uitleggen wat ze allemaal kunnen voelen in bepaalde situaties en konden zelfs tot in detail uitleggen waar in hun lichaam dat dan voelbaar is. Ik zat er later nog over te denken hoe dat vroeger in onze jeugd was. Waren wij ons toen ook zo bewust van emoties? Wij konden natuurlijk geen appje sturen met een blozende, fronsende, verdrietige, boze of bange emoticon. Maar lieten wij dat dan verbaal en non-verbaal merken? En als we dat dan deden, waren we er ons er dan zelf wel van bewust? Ik wil zeker niet beweren dat het vele geapp en gechat bevorderend is voor de sociale vaardigheden. Maar ik denk wel dat het typen van tekst en het plaatsten van emoticons aardig wat bewustzijn over emoties creëert. Er moet tenslotte voordat er een emoticon geplaatst wordt, eerst even worden nagedacht over welke emotie er bij die tekst en gedachte hoort. Ik denk (en ervaar ook) dat veel kinderen echt al een stap verder zijn in hun persoonlijke ontwikkeling dan dat wij vroeger op die leeftijd waren. En voor ouders is dat soms best lastig. Als ouder kun je soms gemakkelijk de (zelf)kennis van je kind onderschatten. En tijdens een conflict een daad van je kind veroordelen zonder eerst even te peilen waarom hij of zij nu eigenlijk zo handelt. Ik heb hier een mooi voorbeeld. Ik sta één keer in de week voor de TSO in een klas van groep 5. En deze week was een leerling, die normaal gesproken vrij rustig is, opeens erg boos en zelfs een tikkie agressief tegen zijn klasgenoten. Ook na meerdere waarschuwingen en een plaatsing op de gang bleef hij maar doorgaan. Toen hij weer een beetje rustig was liep ik naar hem toe en vroeg hem of hij ergens boos over was. En als een golf kwam er een heel verhaal uit, waarom hij zo boos was. De rest van de pauze heeft hij leuk en zonder ruzie met zijn klasgenoten gespeeld. Omdat iemand erkende dat hem wat dwars zat en hij het er even uit kon gooien. En zo ‘simpel’ kan het soms zijn. Vaak zijn wij het, de volwassenen die vanuit vroeger gewend zijn om niet te veel over emoties te zeuren, die de oplossing blokkeren. Door eigenlijk hetzelfde te reageren als het kind en dus TEGEN hem te praten in plaats van MET hem. De oefening die ik tijdens Kwebbelkids heb gedaan gaat over een bus vol emoties en geeft inzicht welke emotie er soms achter het stuur kan kruipen. Ook heel leuk om met het gezin te doen! Nieuwsgierig? Neem gerust contact met mij op!